Artemis II – oczekiwania, kontekst i znaczenie misji
Misja Artemis II to kolejny historyczny krok w ramach programu Artemida, który ma na nowo otworzyć erę eksploracji Księżyca przez ludzi. To pierwsza załogowa wyprawa wokół naturalnego satelity Ziemi od czasów programu Apollo, który zakończył się ponad pół wieku temu. Celem lotu jest wysłanie czterech astronautów w dziesięciodniową podróż z wykorzystaniem rakiety Space Launch System (SLS) oraz statku kosmicznego Orion, która ma lecieć w tzw. trajektorii wolnego powrotu wokół Księżyca i powrócić na Ziemię.
Załoga została już wyznaczona i składa się z doświadczonych astronautów: dowódcy Reida Wisemana, pilota Victora Glovera, specjalistki ładunkowej Christiny Koch oraz kanadyjskiego astronauty Jeremy’ego Hansena. To połączenie umiejętności i różnorodności ma przetestować systemy i procedury, które będą kluczowe dla przyszłych, jeszcze ambitniejszych misji, w tym Artemis III z lądowaniem na Księżycu.
Program Artemis ma nie tylko przywrócić ludzi wokół Księżyca, ale także stworzyć fundament dla stałej obecności ludzkiej na jego powierzchni, rozwijać technologie kosmiczne i przygotowywać bazę do dalszych lotów, w tym w kierunku Marsa. Artemis II jest zatem kluczową częścią tego programu, testującą integrację systemów rakietowych, wsparcia naziemnego oraz procedur załogi w warunkach zbliżonych do rzeczywistych.
Główne wydarzenia lutego 2026 w przygotowaniach Wet Dress Rehearsal – kluczowy test przed startem
Najważniejszym wydarzeniem przygotowań w lutym było przeprowadzenie symulacji startu rakiety SLS znanej jako „wet dress rehearsal”. To test, podczas którego wszystkie procedury dotyczące tankowania rakiety ciekłym wodorem i ciekłym tlenem, symulacja odliczania i przygotowania statku Orion zostały sprawdzone w warunkach możliwie jak najbardziej zbliżonych do rzeczywistego startu.
Podczas tego testu, prowadzonego na platformie Launch Pad 39B w Kennedy Space Center, zespoły NASA dokonały pełnego tankowania rakiety, a następnie próbowały przejść przez sekwencję procedur startowych włączając zamknięcie kapsuły oraz przygotowanie systemów życiowych dla astronautów. Chociaż wiele elementów przebiegło zgodnie z planem, to właśnie podczas tego „wet dress rehearsal” ujawniono problem z nieszczelnością ciekłego wodoru w systemach tankowania, który przekroczył dopuszczalne limity bezpieczeństwa.
Problemy z nieszczelnością paliwa są szczególnie poważne, ponieważ wodór jest wysoce lotny, a jakiekolwiek wycieki mogą stanowić ryzyko dla powodzenia misji i bezpieczeństwa załogi. NASA zdecydowała się przerwać test i podjąć działania naprawcze i rewizję systemów, aby upewnić się, że wszystkie komponenty będą działać bezpiecznie podczas rzeczywistego startu.
Opóźnienie startu i nowe okno startowe
W rezultacie technicznych trudności oraz innych czynników, takich jak niesprzyjająca pogoda z niskimi temperaturami i silnymi wiatrami – które również opóźniły harmonogram prób – NASA ogłosiła, że pierwotne plany startu w lutym nie zostaną zrealizowane i misja zostanie przesunięta na marzec 2026 r..
Agencja wyjaśniła, że wcześniejsze potencjalne daty, takie jak 6, 7 czy 8 lutego, stały się nierealne po analizie danych z testu wet dress rehearsal oraz z powodu ograniczeń związanych z oknem startowym, które jest precyzyjnie obliczane na podstawie trajektorii orbitalnych i pozycji Księżyca. Z tego powodu kluczowe było zapewnienie dodatkowego czasu na naprawę i ponowne testy, aby zmaksymalizować prawdopodobieństwo sukcesu misji.
Załoga i przygotowania osobiste astronautów
W lutym 2026 r. astronauci przygotowywali się również do lotu na poziomie osobistym i proceduralnym. Wielu z nich znajdowało się w izolacji i kwarantannie jeszcze przed planowanym startem, co miało zapewnić minimalne ryzyko chorób przed wejściem na pokład Orionu. Podczas gdy rakieta była testowana na ziemi, członkowie załogi ćwiczyli procedury awaryjne, szkolenia symulacyjne oraz długie sesje w symulatorach lotów, aby przygotować się na każdą ewentualność podczas lotu.
Rola zespołów NASA i współpraca międzynarodowa
Przygotowania misji Artemis II to nie tylko praca astronautów, ale wielomiesięczna i wieloosobowa koordynacja zespołów inżynierów, naukowców i techników na całym świecie. W lutym szczególnie wyróżniała się rola zespołów z NASA Langley Research Center, które nadzorowały finalne przygotowania systemów aeroscience oraz analizę stabilności rakiety podczas startu.
Ponadto, choć sama misja skupia się na lotach NASA, to prace nad statkiem Orion i jego komponentami angażują partnerów międzynarodowych, w tym Europejską Agencję Kosmiczną (ESA), która dostarczyła moduł serwisowy realizowany we współpracy z Airbus. Współpraca ta podkreśla globalny charakter nowej ery eksploracji kosmosu i buduje fundamenty pod kolejne, bardziej ambitne projekty badań Księżyca i głębokiej przestrzeni kosmicznej.
Wyzwania i spojrzenie w przyszłość
Lutowe przygotowania misji Artemis II pokazały, jak złożone i wymagające jest wysłanie ludzi w przestrzeń kosmiczną. Nawet drobne problemy techniczne, które mogą wydawać się nieistotne na ziemi, stają się krytycznymi w kontekście lotu kosmicznego. NASA jednak wykorzystuje te wyzwania jako okazję do dokładnego testowania i doskonalenia systemów, co w dłuższej perspektywie ma zwiększać bezpieczeństwo astronautów i sukcesy kolejnych lotów.
Mimo opóźnień i problemów technicznych, NASA pozostaje zdecydowana, by Artemis II wyruszyła ku Księżycowi i zapoczątkowała nowy rozdział eksploracji kosmosu. Wielu obserwatorów kosmicznych, naukowców i entuzjastów z całego świata z niecierpliwością oczekuje kolejnych kroków przygotowań i ostatecznego startu tej przełomowej misji.
